تامین سرمایه در گردش تولید نخ رنگی

شرکت ريسندگی و بافندگی پرنیا (سهامی خاص) در تاریخ 1371.08.30 طی شماره ثبت 175 و شناسه ملی 10861892856 تأسیس شده و سرمایه ثبت این شرکت در حال حاضر مبلغ 5000 میلیارد ریال می‌باشد. فعالیت اصلی شرکت در حوزه های تولید و بازرگانی انواع پتوهای آکریلیک، رنگرزی انواع الیاف های مصنوعی و طبیعی، ریسندگی انواع نخ های اکریلیک، صادرات و واردات انواع مواد محصولات و مواد اولیه مصنوعی، طبیعی، نخ می‌باشد. این شرکت جهت خرید مواد اولیه شامل پنبه برای تولید انواع محصولات و نخ، درخواست تأمین منابع مالی به مبلغ 250 میلیارد ریال و به صورت سرمایه در گردش را دارد.

1- نقدینگی و منابع مالی 2- نوسانات نرخ ارز و بهره 3- کیفیت محصولات 4- اقبال مشتریان به محصولات جایگزین 5- کسب مجوزهای لازم جهت فعالیت 1- عدم جذب منابع مالی مورد نیاز جهت سرمایه در گردش با توجه به شرایط اقتصادی کشور و همچنین عدم مشارکت بانک‌ها و موسسات مالی می‌تواند بعنوان یک ریسک در نظر گرفته شود که لازم است راهکارهای مناسب برای مدیریت این بخش از ریسک در نظر گرفته شود. 2- ریسک نوسانات نرخ بهره عمدتاً متاثر از سیاست های کلی دولت و بانک مرکزی درخصوص نرخ برابری ریال در مقابل ارزهای خارجی، درآمدهای نفتی، تحریم و ... دارد؛ بطوریکه کاهش تدریجی نرخ بهره می تواند اثرات مثبت اقتصادی در ایجاد تقاضا بوجود آورد، با توجه به مشکلات سنوات گذشته در زمینه تأمین ارز و گشایش اعتبارات و تغییرات مقررارت گمرگی و واردات و عدم پوشش دهی مناسب از سوی سیستم بانکی کشور، در فرآیند پرداخت دیون سر رسید شده و همچنین مطالبات تأمین کنندگان مشکلات جدی به وجود آید. 3- یکی از دغدغه های اصلی پروژه در مرحله بهره برداری، کیفیت محصول تولید شده می‌باشد.(با توجه به شناخت مصرف کنندگان از کیفیت و برند محصولات طرح و همچنین تخصص و توان مدیران ارشد و آشنایی با فرآیندهای کیفی پیش‌بینی می‌شود ریسک مذکور مدیریت شود). 4- رقبای قدرتمند در بازار از نظر کیفیت و قیمت محصولات و همچنین احتمال ورود شرکت های رقیب جدید و واردات در بازار بعنوان یک ریسک اساسی با درجه ریسک بسیار بالا می‌بایست در نظر گرفته شود (بدلیل کیفیت و برند محصولات و همچنین برنامه های بازاریابی پیش‌بینی می‌شود در بازار از استقبال خوبی از محصولات صورت گیرد). 5- ایجاد یک بنگاه اقتصادی جدید، منافعی در زمینه اشتغال و تولید کالاها و خدمات به همراه دارد، ولی می‌تواند مشکلاتی برای سایر افراد (مصرف‌کنندگان، مردم محلی مجاور بنگاه، مشاغل مشابه و ...) به وجود آورد و در این راستا کسب مجوزهای اشاره شده در این طرح ممکن است میسر نباشد و یا به کندی صورت پذیرد (در حال حاضر با توجه به مجوزات اخذ شده این ریسک مدیریت شده است).

تولیدکنندگان محصولات نساجی معمولاً محصولات خود را به‌صورت مستقیم به خرده‌فروشان محلی، فروشگاه‌های زنجیره‌ای و عمده‌فروشان عرضه می‌کنند. این روش به کاهش هزینه‌های واسطه‌گری و افزایش سودآوری کمک می‌کند. - همکاری با شرکت‌های پخش و توزیع: برخی تولیدکنندگان برای گسترش شبکه توزیع خود با شرکت‌های پخش و توزیع همکاری می‌کنند. برای مثال، شرکت های پخش در سراسر کشور و بهره‌مندی از سیستم‌های مکانیزه و ناوگان حمل‌ونقل مجهز، محصولات برندهای مختلف را به حدود ۵۰ هزار مشتری در سطوح مختلف عرضه می‌کند. - شرکت در نمایشگاه‌ها و رویدادهای تجاری: حضور در نمایشگاه‌های تخصصی و رویدادهای تجاری به شرکت‌ها این امکان را می‌دهد تا محصولات خود را به مشتریان بالقوه معرفی کرده و شبکه‌های تجاری خود را گسترش دهند.

تقاضا برای نخ در ایران عمدتاً توسط صنایع پوشاک، فرش، و منسوجات خانگی هدایت می‌شود. با توجه به رشد جمعیت و افزایش نیاز به محصولات نساجی، تقاضا برای نخ در سالهای اخیر روندی نسبتاً پایدار داشته است. با این حال، نوسانات اقتصادی، کاهش قدرت خرید خانوارها، و افزایش قیمت مواد اولیه مانند پنبه و پلیاستر، تأثیر قابل توجهی بر میزان تقاضا گذاشته است. بر اساس آمارهای منتشر شده، در سال ۱۴۰۱، تولید نخ در ایران حدود ۲۵۰ هزار تن برآورد شده است که نسبت به سالهای قبل رشد اندکی داشته است.